4 آوریل 2025- درمان ترکیبی با استفاده از آگونیست گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون(GLP-1 RA) و تیازولیدین دیون بطور قابل توجهی خطر مرگ و میر ناشی از همه علل، و خطر حوادث قلبی عروقی عمده و خطر مرگ قلبی عروقی را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2(T2D) کاهش می دهد.
نتایج این مطالعه کوهورت گذشته نگر در JAMA Network Open منتشر شده است.
محققان نوشتند: «ما پیامدهای قلبی عروقی درمان‌های مختلف دیابت را با تمرکز بر ترکیب GLP-1 RA و تیازولیدین دیون در مقایسه با تک درمانی‌ها بررسی کردیم. این مطالعه نشان داد که مزایای درمان ترکیبی با استفاده طولانی مدت بیشتر می شود».
تیازولیدین دیون ها، دسته ای از داروها هستند که برای درمان بیماران مبتلا به T2D استفاده می شوند. با این حال، مطالعات قبلی بر روی "روزیگلیتازون"- یکی از داروهای گروه تیازولیدین دیون ها- نگرانی های ایمنی را در مورد مرگ و میر کلی و قلبی عروقی مرتبط با تیازولیدین دیون ها برای مدیریت دیابت شناسایی کرد که استفاده از آن‌ها را در ایالات متحده و سایر کشورها محدود نمود.
محققان داده‌های پایگاه تحقیقاتی بیمه سلامت ملی تایوان را برای ارزیابی پیامدهای قلبی عروقی و مرگ و میر مرتبط با درمان ترکیبی با استفاده از GLP-1 RA و تیازولیدین دیون در بیماران مبتلا به T2D تجزیه و تحلیل کردند. این مطالعه شامل افراد 21 سال و بالاتر بود که درمان با GLP-1 RA و/یا تیازولیدین دیون را بین 1 ژانویه 2011 تا 31 دسامبر 2020 آغاز کرده بودند. شرکت کنندگان بر اساس اینکه آیا درمان ترکیبی یا مونوتراپی با هر یک از این داروها را دریافت کرده بودند، یا از هیچ یک از این داروها استفاده نمی کردند(گروه کنترل)، در گروه هایی دسته بندی شدند.
پیامدهای اولیه ارزیابی شده شامل: مرگ و میر ناشی از همه علل، حوادث نامطلوب قلبی عروقی (MACE)، مرگ و میر قلبی عروقی، عوارض قلبی عروقی و هیپوگلایسمی بود. تجزیه و تحلیل داده ها از 1 می تا 22 می 2024 انجام شد.
در میان 220822 بیمار مبتلا به T2D که در این مطالعه وارد شدند، 47526 نفر تحت درمان با یک دارو از گروه GLP-1 RA، 32203 نفر تحت درمان با یک دارو از گروه تیازولیدین دیون، 30682 نفر تحت درمان ترکیبی از این دو گروه دارویی بودند. همچنین یک گروه کنترل همسان که تحت درمان با هیچ یک از این دو دارو نبودند، برای مقایسه انتخاب شدند. کسانی که درمان دوگانه با GLP-1 RA و تیازولیدین دیون دریافت می کردند، نتایج قابل توجه بهتری را تجربه کردند. درمان ترکیبی با کاهش قابل توجه خطر مرگ و میر ناشی از همه علل(نسبت خطر تعدیل شده[AHR]=0.20)، MACE (AHR=0.85)، و مرگ و میر قلبی عروقی(AHR= 0.20) در مقایسه با افراد غیر استفاده کننده(همه P < .001) همراه بود.
با این حال، افزایش خطر هیپوگلایسمی در بین مصرف کنندگان درمان ترکیبی(AHR= 1.61) و مصرف کنندگان تک درمانی تیازولیدین دیون(AHR= 1.69) مشاهده شد، اگرچه این خطر با استفاده ی طولانی مدت کاهش یافت. مونوتراپی تیازولیدین دیون، همچنین با مرگ و میر همه علل و قلبی عروقی در مقایسه با تک درمانی GLP-1 RA مرتبط بود. نتایج در تجزیه و تحلیل‌های حساسیت چندگانه ثابت بود که مزیت بالینی بالقوه ی ترکیب این دو درمان را تقویت می کرد.
محققان به چندین محدودیت این مطالعه اشاره کردند: از آنجایی که این مطالعه مشاهده ای بود و نمی تواند یک رابطه ی علّی و معلولی را اثبات کند، که در آن تداخلات دارویی، مانند تداخلات بین تیازولیدین دیون‌ها و کلوپیدوگرل از طریق متابولیسم CYP2C8، می توانست بر نتایج تأثیر بگذارد. علاوه بر این، جمعیت مورد مطالعه عمدتاً افراد مسن بودند، که ممکن است تعمیم یافته های این مطالعه را به بیماران جوان تر یا افرادی با پروفایل های سلامت متفاوت محدود کند. در حالی که پیامدهای قلبی عروقی به طور کامل مورد ارزیابی قرار گرفت، سایر عوارض جانبی بالقوه مانند علائم گوارشی، احتباس مایعات و ایمنی طولانی مدت مورد توجه قرار نگرفت.
علیرغم این محدودیت ها، محققان بر این باورند که این مطالعه از استفاده از GLP-1 RA همراه با تیازولیدین دیون برای کاهش مرگ و میر ناشی از همه علل و مرگ و میر قلبی عروقی پشتیبانی می کند.
محققان نوشتند: «این مطالعه نشان داد که درمان ترکیبی GLP-1RA به همراه تیازولیدین دیون با کاهش قابل توجهی درACM [مرگ و میر ناشی از همه علل] وCVM [مرگ و میر قلبی عروقی] مرتبط است. در زمینه ی MACEs، مزایای درمان ترکیبی در مقایسه با تک درمانی باGLP-1 RA ، مشهود نبود».
منبع:
https://www.ajmc.com/view/glp-1-ra-thiazolidinedione-combo-linked-to-lower-mortality-in-type-2-diabetes